غنچه هم آخراز می رنگش ، شیشه طاقت خورد به سنگش

صبح نخندد بر رخ روزم ، شمع نگرید بر سر شامم

صورت و معنی هیچ نبودن ، چند زند پروبال نمودن

همچو عرق به جبین تحیر، نقش نگین شد داغ ز نامم

دل ز چه شور جنون بفروشد، بوی خیال تو داشت مشامم

نامه من که پیش تو خواند، قصه من که به عرض رساند

گر جگرم به صد آه تپیدن ، تا به لبم نرسید پیامم