هوس تا رنگی از شوخی به عرض آرد فضولی کو

ادب روزی دو زیر پا نشستن کرد تعلیمم

اگر دامن نمی افشاندم از پس مانده ها بودم

چو فرصت بی نیازی بر دو عالم داد تقدیمم

فرو در کوه رفت از شرم استغنا زر و سیمم

نقوش ما و من آخر ورق گرداندنی دارد

به درد کهنگی پیش از رقم فرسود تقویمم