ادب روزی دو زیر پا نشستن کرد تعلیمم

شکوه فقر ملک بی نیازی کرد تسلیمم

به اقبالی که دل برخاست از دنیا به تعظیمم

بلندی سرکش است از طینتم چون آبله اما

اگر دامن نمی افشاندم از پس مانده ها بودم

چو فرصت بی نیازی بر دو عالم داد تقدیمم

هوس تا رنگی از شوخی به عرض آرد فضولی کو