شکوه فقر ملک بی نیازی کرد تسلیمم

به اقبالی که دل برخاست از دنیا به تعظیمم

بلندی سرکش است از طینتم چون آبله اما

ادب روزی دو زیر پا نشستن کرد تعلیمم