به اقبالی که دل برخاست از دنیا به تعظیمم

شکوه فقر ملک بی نیازی کرد تسلیمم

بلندی سرکش است از طینتم چون آبله اما

ادب روزی دو زیر پا نشستن کرد تعلیمم

اگر دامن نمی افشاندم از پس مانده ها بودم