بلندی سرکش است از طینتم چون آبله اما

شکوه فقر ملک بی نیازی کرد تسلیمم

به اقبالی که دل برخاست از دنیا به تعظیمم

ادب روزی دو زیر پا نشستن کرد تعلیمم

اگر دامن نمی افشاندم از پس مانده ها بودم

چو فرصت بی نیازی بر دو عالم داد تقدیمم