اگر دامن نمی افشاندم از پس مانده ها بودم

به اقبالی که دل برخاست از دنیا به تعظیمم

بلندی سرکش است از طینتم چون آبله اما

ادب روزی دو زیر پا نشستن کرد تعلیمم

چو فرصت بی نیازی بر دو عالم داد تقدیمم

هوس تا رنگی از شوخی به عرض آرد فضولی کو

فرو در کوه رفت از شرم استغنا زر و سیمم