فرو در کوه رفت از شرم استغنا زر و سیمم

اگر دامن نمی افشاندم از پس مانده ها بودم

چو فرصت بی نیازی بر دو عالم داد تقدیمم

هوس تا رنگی از شوخی به عرض آرد فضولی کو

نقوش ما و من آخر ورق گرداندنی دارد

به درد کهنگی پیش از رقم فرسود تقویمم

طلب کردم ز همت خاتم ملک سلیمانی