حیرتی گل کن گر از تمثال او خواهی نشان

غیر من تاری ندارد چون نگه پیراهنم

رفت آن فرصت که ساز شوق گرم آهنگ بود

چون سپند از سرمه گیر اکنون سراغ شیونم

یعنی از آیینه ممکن نیست بیرون دیدنم

با که گویم ور بگوبم کیست تا باورکند

آن پری روبی که من دیوانه اوبم منم