با که گویم ور بگوبم کیست تا باورکند

چون سپند از سرمه گیر اکنون سراغ شیونم

حیرتی گل کن گر از تمثال او خواهی نشان

یعنی از آیینه ممکن نیست بیرون دیدنم

آن پری روبی که من دیوانه اوبم منم

چون حبابم پردههستی فریبی بیش نیست

بحر عریانست اگر بیرون کنی پیراهنم