اضطراب شعله در اندیشه خاکستر است

چون حباب از شرم عریانی عرق پیراهنم

رفته ام بر باد تا دم می زنم تایید صبح

آسمان گردی عجب می ریزد از پرویزنم

تا نفس باقیست از شوق فنا جان می کنم

همچو گل بهر شکستم آفتی در کار نیست

رنگ هم از شوخی آتش می زند در خرمنم