سببها پر فشانست از نوای ساز رسوایی

بهار عالمی طی می شود تا رنگ گردانم

کدورت بر نمی دارد دماغ انتظار من

محبت می دهد ساغر ز چشم پیر کنعانم

هم ندارم اینقدر بهر چه عریانم

نه من از خود طرب حاصل ، نه غیر از وضع من خوشدل

همان در خانه مفلس فضولیهای مهمانم