بیا ای آفتاب کشور امید مشتاقان

نظر تا بر تو واکردم ز چشم خویش حیرانم

به رنگ ابر در یاد تو هر جا گریه سرکردم

گهر افشاند پیش از پرده های دیده دامانم

چو صبحم طایر رنگی است بر گرد تو گردانم

در این حرمانسرا هر کس تسلی نشئه ای دارد

دماغ گنج بر خود چیدنم این بس که حیرانم