جنون دارد تب شیر از خس و خار بیابانم

در این حرمانسرا هر کس تسلی نشئه ای دارد

دماغ گنج بر خود چیدنم این بس که حیرانم

خیالی نیست در دل کز شرر بالی نیفشاند

مپرسید از سواد معنی آگا هان این محفل

که طومار سحر در دستم و محتاج عنوانم

پر و بال نفس فرسود و پروازی نشد حاصل