چو گوهر موجها پیچید بر هم تا گره بستم

که طومار سحر در دستم و محتاج عنوانم

پر و بال نفس فرسود و پروازی نشد حاصل

کنون دستی زنم بر هم پشیمانم ، پشیمانم

سر راحت به دامن چیده چندین گریبانم

به این وسعت اگر چیند تغافل دامن همت

جهانی را توان چون چشم ، پوشیدن به مژگانم