موج گهر از دوری دریا به که نالد

یک سنگ ندیدم که ننالد ز فغانم

هستی نه متاعی ست که ارزد به تکلف

دل می کشد این بار و من از شرم گرانم

فریاد که در کام شکستند زبانم

چون رنگ فسردن اگرم دست نگیرد

بالی که ندارم به چه آهنگ فشانم