خم گشته فکر خودم از بس که گرانم

دیدار طلب زهره گفتار ندارد

در جوهر آیینه شکسته ست زبانم

بار سر دوشم نه جوانیست نه پیری

جرات ز خیالم به چه امید بنازد

فرصت شمر تیر نشسته ست کمانم

چون موج گهرصرفه نبردم ز تامل