فرصت شمر تیر نشسته ست کمانم

بار سر دوشم نه جوانیست نه پیری

خم گشته فکر خودم از بس که گرانم

جرات ز خیالم به چه امید بنازد

چون موج گهرصرفه نبردم ز تامل

زبن عرصه برون برد همین ضبط عنانم

بر شهرت عنقا نتوان بست خموشی