درین گلشن که راحت برده اند از بستر رنگش

به مضمون گداز خود تامل می کند شبنم

هم از ضبط نفس رنگ طلسم غنچه می بندد

هم از اشک پریشان طرح سنبل می کند شبنم

به امید ضعیفیها توکل می کند شبنم

به آهی بایدم سیماب کرد آیینه دل را

نفس تا گرم شد ترک تحمل می کند شبنم