به امید ضعیفیها توکل می کند شبنم

هم از ضبط نفس رنگ طلسم غنچه می بندد

هم از اشک پریشان طرح سنبل می کند شبنم

درین گلشن که راحت برده اند از بستر رنگش

به آهی بایدم سیماب کرد آیینه دل را

نفس تا گرم شد ترک تحمل می کند شبنم

اگر مشق خموشی کامل افتد داستان گردد