نفس تا گرم شد ترک تحمل می کند شبنم

درین گلشن که راحت برده اند از بستر رنگش

به امید ضعیفیها توکل می کند شبنم

به آهی بایدم سیماب کرد آیینه دل را

اگر مشق خموشی کامل افتد داستان گردد

به حیرت شهرت منقار بلبل می کند شبنم

توهم از خود برون آ محو خورشید حقیقت شو