فکر آن قامت جهانی را بلند آوازه کرد

التفاتی واکشم زان چشم و مستیها کنم

غنچه خرمن می کند شوقم زمین تا آسمان

بوسه واری گر به خاک آستانت جا کنم

رخصت نازی که من هم مصرعی رعنا کنم

شرم حسنم ساغر تکلیف چندین بیخودیست

بر قفا افتم چو مژگان گر مژه بالا کنم