عشق بیدل گر بساط نازم آراید چو شمع

هر کجا آیینه ای را بینم استغنا کنم

قطره اشکی به توفان آورم کز حسرتش

تشنه کامی را صدای ساغر دریا کنم

آنقدر گردن کشم از خود که سر را پا کنم