حسرت چندی که من با خون دل یکجا کنم

یکنفس آگاهی ام چون صبح بود اما چه سود

گرد از خود رفتنم نگذاشت چشمی واکنم

می شود در انتظارت اشک و می ریزد به خاک

حیرت از ایام وصلم فرصت یادی نداد

کز بهار رفته رنگی در خیال انشا کنم

گرد راه حسرتم وامانده جولان شوق