تاب محرومی پرواز ندارم ور نه

بر نگین زین دو نفس عمر چه بیداد کنم

عالمی چشم به ویرانی من دوخته است

به که بر سر فکنم خاک و دلی شاد کنم

بال و پر بشکنم و خانه صیادکنم

بی خزان است بهار چمنستان خیال

هر چه پیش آید از آن بگذرم و یاد کنم