آه از امروزی که صرف فکر فردا می کنم

چون گهر خود داری ام تاکی در ساحل زند

دست می شویم ز خویش و سیر دریا می کنم

برکه نالم از عقوبتهای بیداد امل

ناله دردی گر از من بشنوی معذور دار

غرقه توفان عجزم دست بالا می کنم

بیدل از سامان مستیهای اوهامم مپرس