جمله پروازم اگر سر در ته پر می کنم

شمع سان چشمی کز اشک آتشین تر می کنم

گردن مینا به دستم می به ساغر می کنم

شعله ها را سیر خاکستر عروجی دیگر است

گر بخوانم قصه عیش تهی از خود شدن

عالمی را بهر این کشتی قلندر می کنم

دستگاه قطع امید دو عالم سرکشی ست