آن نمی کز بوریایش فکر بستر می کنم

گر همه تنهایی اقبال است ننگ اختری ست

گریه بر حال یتیمی های گوهر می کنم

صد نیستان ناله بیمار دارد در بغل

پر تبهکارم مپرس از معبد توفیق من

بیشتر غسل از فشار دامن تر می کنم

چون خط پرگار می باید زمینگیرم گذشت