پر تبهکارم مپرس از معبد توفیق من

گریه بر حال یتیمی های گوهر می کنم

صد نیستان ناله بیمار دارد در بغل

آن نمی کز بوریایش فکر بستر می کنم

بیشتر غسل از فشار دامن تر می کنم

چون خط پرگار می باید زمینگیرم گذشت

زیر پا می آیدم سر گر رهی سر می کنم