چشم یعقوبم که در راه نسیم پیرهن

بیشتر غسل از فشار دامن تر می کنم

چون خط پرگار می باید زمینگیرم گذشت

زیر پا می آیدم سر گر رهی سر می کنم

بوی گل پرورده بادامی مقشر می کنم

دامن مقصود صبحم پر بلند افتاده است

دست بر خود می فشانم گرد دیگر می کنم