ساز نومیدی متاع کاروان زندگیست

سینه ای دارم زیارتگاه کندن می کنم

سبحه وارم بیش ازین سعی امل مقدور نیست

بار صد سر زحمت یک رشته گردن می کنم

چون جرس تاگرد دل باقیست شیون می کنم

هم رکاب لاله ام از بی دماغیها مپرس

داغ در دل پا در آتش سیر گلشن می کنم