عمرها شد خشت ازین بنیاد ویران می کنم

یوسف مقصد ندارد هیچ جاگرد سراغ

بعد ازین چون شمع چاهی در گریبان می کنم

تا کجا هموار گردد گرد آثار نفس

از بهار مدعایم هیچکس آگاه نیست

گل کجا و غنچه کو، دل زین گلستان می کنم

بیدل از قحط قناعت فکر آب رو کراست