گل کجا و غنچه کو، دل زین گلستان می کنم

تا کجا هموار گردد گرد آثار نفس

عمرها شد خشت ازین بنیاد ویران می کنم

از بهار مدعایم هیچکس آگاه نیست

بیدل از قحط قناعت فکر آب رو کراست

نیم جانی دارم و در حسرت نان می کنم