از بهار مدعایم هیچکس آگاه نیست

بعد ازین چون شمع چاهی در گریبان می کنم

تا کجا هموار گردد گرد آثار نفس

عمرها شد خشت ازین بنیاد ویران می کنم

گل کجا و غنچه کو، دل زین گلستان می کنم

بیدل از قحط قناعت فکر آب رو کراست

نیم جانی دارم و در حسرت نان می کنم