آنقدر وامانده عجزم که مانند هلال

یک نگه سیر چراغان جلوه گاهی می کنم

تا غبار من به ناز آسمانی پر زند

مشت خاکی هست نذر شاهراهی می کنم

سیر ابرو تا جبین در عرض ماهی می کنم

دوری مقصد به این نیرنگ هم می بوده است

کز خیال پر به خود هم اشتباهی می کنم