دوری مقصد به این نیرنگ هم می بوده است

مشت خاکی هست نذر شاهراهی می کنم

آنقدر وامانده عجزم که مانند هلال

سیر ابرو تا جبین در عرض ماهی می کنم

کز خیال پر به خود هم اشتباهی می کنم

هیچکس را جز حیا در جلوه گاهش بار نیست

چشم می گردد عرق تا من نگاهی می کنم