سیر ابرو تا جبین در عرض ماهی می کنم

تا غبار من به ناز آسمانی پر زند

مشت خاکی هست نذر شاهراهی می کنم

آنقدر وامانده عجزم که مانند هلال

دوری مقصد به این نیرنگ هم می بوده است

کز خیال پر به خود هم اشتباهی می کنم

هیچکس را جز حیا در جلوه گاهش بار نیست