چشم می گردد عرق تا من نگاهی می کنم

دوری مقصد به این نیرنگ هم می بوده است

کز خیال پر به خود هم اشتباهی می کنم

هیچکس را جز حیا در جلوه گاهش بار نیست

در طریق عجز همدوشم به وضع آبله

سر به پایی می گذارم قطع راهی می کنم

گر بهشتم مدعا می بود تقوا کم نبود