حنای پای تو گردید اشک رنگینم

چو شمع راحتم از پهلوی ضعیفیهاست

پر است از پر رنگ شکسته بالینم

هزار شکر که آخر ز حسن سعی وفا

ز نقش پای تو بوی بهار می آید

بیاکه جبهه نهم برزمین وگل چینم

تپیدن دل من جوهر چه آینه است