که می روم ز خود و جلوه تو می بینم

ز نقش پای تو بوی بهار می آید

بیاکه جبهه نهم برزمین وگل چینم

تپیدن دل من جوهر چه آینه است

به آستان تو عهد غبار من اینست

که گر سپهر شوم جز به خاک ننشینم

نه نقش پایم و نی سایه اینقدر دانم