که گر سپهر شوم جز به خاک ننشینم

تپیدن دل من جوهر چه آینه است

که می روم ز خود و جلوه تو می بینم

به آستان تو عهد غبار من اینست

نه نقش پایم و نی سایه اینقدر دانم

که خاک راه توام خواه آن و خواه اینم

هوس به لذت جاهم نکرد دعوت حرص