که لب چو جبهه عرق می کند به تحسینم

به پایداری صبرم فلک ندارد دست

به نشتر رگ خارا کمر کشد کینم

نهفته در سخنم انفعال مضمونی

به رنگ جوهر آبی که در گهر سوزد

غبارگشته ام اما بجاست تمکینم

مبرهن است ز آثار نام من بیدل