در صلحنامه هوش ثبت است بی دماغی

من هم درین توهم همسایه یقینم

چون موج از محبت هر چند آب گشتم

نگذاشت آتش آخر دنبال انگینم

رحمی است کز خط جام بندد کمر نگینم

الفاظ بی معانی بر فطرتم ستم کرد

دست چنار تا کی بندد حنای زینم