چون نی اگر چه نخلم بی برگ سایه داریست

شد دهر سنبلستان از پیچ و تاب آهم

دریای جست وجو را بی پا و سر حبابیم

صحرای آرزو را بی پا و سر گیاهم

بس ناله گر ضعیفی آسوده پناهم

گردون که از فروغش هر ذره آفتابیست

چون داغ در سیاهیست ازکوکب سیاهم