چون داغ در سیاهیست ازکوکب سیاهم

چون نی اگر چه نخلم بی برگ سایه داریست

بس ناله گر ضعیفی آسوده پناهم

گردون که از فروغش هر ذره آفتابیست

آخر ز شرم هستی باید به خود فرو رفت

چون شمع در کمین ست از جیب خویش جاهم

سرمایه حیا بود آیینه گشتن من