آخر ز شرم هستی باید به خود فرو رفت

بس ناله گر ضعیفی آسوده پناهم

گردون که از فروغش هر ذره آفتابیست

چون داغ در سیاهیست ازکوکب سیاهم

چون شمع در کمین ست از جیب خویش جاهم

سرمایه حیا بود آیینه گشتن من

همواره کرد حیرت انگاره نگاهم