چون شمع در کمین ست از جیب خویش جاهم

گردون که از فروغش هر ذره آفتابیست

چون داغ در سیاهیست ازکوکب سیاهم

آخر ز شرم هستی باید به خود فرو رفت

سرمایه حیا بود آیینه گشتن من

همواره کرد حیرت انگاره نگاهم

محمل به دوش وهمم فرصت شماری ام کو