چون عمر در گذشتن مرهون سال و ماهم

سرمایه حیا بود آیینه گشتن من

همواره کرد حیرت انگاره نگاهم

محمل به دوش وهمم فرصت شماری ام کو

از جاده رمیدن تا منزل رسیدن

دارد دل شکسته چون دانه زاد راهم

هر چند هستی من بی مغزی حبابی است