دارد دل شکسته چون دانه زاد راهم

محمل به دوش وهمم فرصت شماری ام کو

چون عمر در گذشتن مرهون سال و ماهم

از جاده رمیدن تا منزل رسیدن

هر چند هستی من بی مغزی حبابی است

دریا سری ندارد جز در ته کلاهم

مشتاق جلوه بودن آیین بی بصر نیست