هر چند هستی من بی مغزی حبابی است

چون عمر در گذشتن مرهون سال و ماهم

از جاده رمیدن تا منزل رسیدن

دارد دل شکسته چون دانه زاد راهم

دریا سری ندارد جز در ته کلاهم

مشتاق جلوه بودن آیین بی بصر نیست

در حیرتم چه حرفست ای بی خبر نگاهم